Gidebilsem biraz uzaklara hiç kimseyi hiçbir şeyi düşünmeden...

Son gelişmeler can sıkıcı baştan söyliyim. İlk olarak özel hayat tepetaklak oldu. 5 sene 15-20 dakika da yandı, bitti, kül oldu. Hem de bir daha düzelmeyecek şekilde yok oldu. Üzüldüm evet olan geçip giden 5 seneme, o kadar emeğe, fedakarlıklara, yapılanlara oldu. Tabi onunda aynı şekilde üzerimde emeği vardır. Koyan şey ise olayların bu şekilde gelişmiş olması. Keşke herşey daha farklı olsaydı. Neyse artık olan oldu. O yüzden bu konuyu kapatıyorum. 

Ve diğer can sıkıcı konu ise iş ile ilgili burada da maalesef durum kötü ne olacak nasıl olacak bilmiyorum. Bu durumu düzeltmek için ise benim yapabileceğim hiçbirşey yok. 

Her iki konu da fazlasıyla can sıkıcı olsa da geçicek ve herşey tekrardan güzel olacak. 2012 benim için kötü başladı fakat güzel devam edicek. 

Bu hafta o kadar kötü geçti ki bir an sanki hiç bitmicek sandım. Fakat sonunda bitti galiba :) 

Bu hafta fazla monoton fazla sıkıcı ve de bunaltıcıydı. Sadece çalıştım Möcümün Ankaradan gelme planı da yatınca hafta iyice çekilmez bir hale geldi.Tabi bu arada yazamadım da. Neyse şimdi de hiç yazasım yok zaten sonra görüşürüz...

İyilik yaramaz insan oğluna
Çamurdaysa tekme vuruver gitsin
Kalp dediğin şey de et parçasıdır
İstediğin yerden kırıver gitsin

İyilik edersen sana dolaşır
Gelir bin gün ayağına bulaşır
Zamanla acıya o da alışır
Bir derdine bin dert veriver gitsin

Yakından geçse de sakın ha görme
Yarası var ise melhemi sürme
Elinden gelirse fırsatı verme
Her işine karşı oluver gitsin

Yüzüne küfür et söz dinlesin
Eyüp'den de beter olup inlesin
Dünya kaç bucakmış hele anlasın
Başina bin çorap örüver gitsin

Hayvan diyerekten sakın ha dövme
Karıncayı bile sen sen ol değme
Hayvanı sev de insanı sevme
Sırtına sopayı veriver gitsin

Gönül ırmak değil onunla akma
Her karanlık yerde ışığı yakma
İnsanlara ayrı göz ile bakma
Yiğit'in hakkını geriver gitsin...

Harun Yiğit

Bugün kötü haberlerle uyandım. Aslında kendisini çok fazla sevmesemde Annanem'in vefat ettiğini öğrendim. Her ne kadar kendisiyle birbirimizi çok fazla sevmesekte genede vefat ettiğini öğrenince içim bir kötü oldu. Şimdi annemler İzmir yolcusu bense evdeyim. Neyse çok fazla konuşmicam ondan kalan elimdeki tek fotoğraf aşağıdaki artık ne kadar yakın olduğumuz anlaşılıyordur herhalde...

Tabi annanemden bahsetmişken dedemi canımın içini anmamak olmaz. Birtanemdi o benim. Onun hakkında diyebileceğim tek şey "bir gözüm gördü diğeri görmedi" olurdu herhalde. SENİ SEVİYORUM CANIM DEDEM

Galiba ben tatile çıkamıyorum. Gerçi bırak tatili şu an işten bile çıkamıyorum. Daha iftar yemeğine yetişmem lazım. Ben napıyorum ki burda neyse tekrar işe döniyim de bi an önce bitirip gidiyim. Son sözüm BİTSEDE GİTSEK ARTIK...

Aslında çok şey istemiyorum. Sadece sabah erken kalkmak istemiyorum. Sabah ve akşam trafiğinde kitlenip kalmak istemiyorum  (ki bu en önemli isteklerimden biriydi). Tabi bu 2 isteğim olursa eminim ki iş başındayken daha mutlu ve verimli olabileceğim.Sürekli saate bakmadan, dakika saymadan çalışıcam. Ama gel gör ki bunlar olmuyor. Sabahları zaten zor kalkıyorum yataktan sürünerek çıkıp geliyorum. Durum böyle olunca da öğlene kadar anca ayılabiliyorum. Öğleden sonra da akşam çekiceğim trafik derdi aklıma geliyor. Her gün çıkışta ya eve gitmiyim ya da buraya gelmiyim diye geçiriyorum içimden. Bak gene aklıma geldi gerildim. :/

Bugün neden bilmiyorum ama aşırı derecede arabesk ve iç karartıcı bi gün yaşıorum. Bütün gün uyumak ve hiç yataktan çıkmamak istiyorum. Normalde bu gece Karaoke gecem ama onun için bile keyfim yok... Uzun zamandır böyle hissetmemiştim. Gördüğüm ilk insanın saçını başını yolasım var. Ve işin ilginç yanı öğlene kadar hiç birşeyim yoktu. Ne olduysa öğlen oldu. İsmi lazım değille bile konuşmak işe yaramadı. Ve birazdan tekrar dışarı çıkmam lazım. Belki de bu adadan çok sıkılmaya başladım ondan böle oluyo. Herkes burda olmak ister ama ben artık hiç istemiyorum...